"Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους".
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Σπύρος Αυγερινός.
"Ακραία καρμικά φαινόμενα."
- Έχεις βρει τις απαντήσεις..;
- Ναι τις έχω. Όχι όλες αλλά κάποιες τις έχω..
- Και τι γυρεύεις τότε, τι ζητάς ;
- Αυτόν που θα μου κάνει τις κατάλληλες ερωτήσεις..
Και λυπάμαι ειλικρινά που θα στο πω αλλά δεν είσαι μάλλον εσύ αυτός,
αλλιώς δεν θα με ρώταγες κάτι τέτοιο..
Αν μια μέρα συναντούσα τον Θεό, πιστεύω ότι θα μου έλεγε Ξύπνα. Δεν έχεις
καταλάβει τόσο καιρό ότι ζω στον καθρέφτη σου. Απλά αποφεύγεις να τον
κοιτάξεις. Γιατί θα δεις κατάματα τους φόβους σου.
Από την άλλη, θέλω να υπάρχει κάτι.
Και είναι στιγμές που νοιώθω ότι Είναι εκεί.
Το βουητό στο κεφάλι μας που είναι σαν ζεστός νότιος άνεμος. Και που όταν χαθεί, ακρωτηριασμός.
Ένα είδος ορφάνιας.
Και μία έρημος που νοιώθεις την βουβαμάρα της να σε πνίγει. Αθόρυβα και ασφυκτικά να σε περιτριγυρίζει και να σε στριμώχνει.
Να σε κολλάει στον τοίχο και να σου ζητάει και τα ρέστα.
Αυτή είναι η Αγάπη.
Και ο Έρωτας, ένας αληθινός Φοίνικας.
Ξερά τοπία και κλαδιά. Καφέ φύλλα στο χώμα μου.
Χειμώνας και βουβή αντάρα στην ζωή μου με παροδικές ηλιοφάνειες
και αυτές με νεφώσεις.
Ακραία καρμικά φαινόμενα.
Καταντήσαμε την ουσία ανούσια
Σταματήστε τα πάντα για λίγο παρακαλώ.
Τρελή παρέλαση σε απίστευτες ταχύτητες.
Με κούρασαν πια τα συμπεράσματα.
Πήξαμε στα τηλαισθήματα.
Κάποτε χρησιμοποιούσα το τηλέφωνο
για να λέω σ’αγαπώ.
Τι κρίμα να το χρησιμοποιώ πλέον για
ρολόι και ξυπνητήρι.
Έξω από το παράθυρο μου χιονίζει λουλούδια.
Αυτός ο Κόσμος.
Αυτός ο Κόσμος μοσχοβολάει νιότη στο πέρασμα του.
Και βρωμοκοπάει Θάνατο στο τέλος του.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
